Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve sert filmlerinden biri olarak kabul edilir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güçlü adam (Bir Hakim, Bir Dük, Bir Başkan ve Bir Piskopos), gençleri kaçırarak uzak bir malikaneye kapatır ve onlara 120 gün boyunca fiziksel, cinsel ve psikolojik işkence uyguladıkları bir 'rejim' kurarlar. Film, gücün yozlaşmasını, faşizmin mekanik şiddetini ve tüketim toplumunun insanı nesneleştirişini acımasız bir alegoriyle gözler önüne serer.

Pasolini'nin yönetmenliği, soğuk, mesafeli ve neredeyse belgeselvari bir üslupla şiddeti sunar; estetize etmek yerine, izleyiciyi rahatsız edici gerçeklikle yüzleştirmeyi amaçlar. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliği ve zalimlerin duygusuz, bürokratik tavrı üzerine kuruludur. Görüntü yönetimi ve dekor, iktidarın soğuk ve baskıcı mimarisini yansıtır.

Bu filmi izlemek kolay değildir; şiddet içeriği nedeniyle birçok ülkede yasaklanmış ve sansüre uğramıştır. Ancak, Pasolini'nin siyasi ve sosyal eleştirisi derinliklidir. Film, sadece tarihsel faşizmi değil, her türlü totaliter sistemi, iktidar ilişkilerini ve insan doğasının karanlık tarafını sorgular. Sanatsal cesareti ve felsefi derinliği nedeniyle, sinema ve siyaset üzerine düşünen izleyiciler için önemli bir, ancak ağır bir deneyim sunar. Türkçe altyazılı olarak erişilebilen bu yapım, izleyiciyi rahatlık alanının çok ötesine taşıyan, unutulması güç bir yapıttır.